Chów i hodowla owiec są ważnymi gałęziami światowego rolnictwa, nieodłącznymi elementami wielu kultur i religii. Owce jako zwierzęta wielostronnie użytkowe dostarczają człowiekowi wielu produktów, w tym artykułów żywnościowych, wełny – ważnego materiału do wyrobu odzieży, a także cenionego w rolnictwie naturalnego nawozu.

Owce są zwierzętami doskonale przystosowującymi się do różnych warunków środowiskowych. Wielowiekowa praca hodowlana doprowadziła do powstania kilkuset ras owiec, z których każda predysponowana jest do chowu w określonym klimacie. Część z nich występuje na nizinach, inne w górach, a jeszcze inne na terenach nadmorskich lub półpustynnych. Chów i hodowla owiec prowadzone są na wszystkich kontynentach poza Antarktydą.

W Polsce produkcja owczarska prowadzona jest na terenie całego kraju, na terenach o różnym ukształtowaniu i warunkach klimatycznych. Owce hodowane są w regionach: (1) dysponujących glebami należącymi do różnych kompleksów, (2) w których żywione są w oparciu o różną bazę paszową, (3) zróżnicowanych pod względem kultury rolnej. Choć występują różne systemy chowu, w kraju dominuje chów alkierzowo-pastwiskowy polegający na utrzymaniu i żywieniu owiec w budynkach z okresowym wypasem na trwałych użytkach zielonych.

Aż 25% całego pogłowia owiec utrzymywana jest w Małopolsce, przede wszystkim na terenach górskich. Tradycyjny chów owiec górskich ma znaczenie nie tylko gospodarcze, ale i kulturowe. Z pozostałych województw prym wiodą: wielkopolskie, podlaskie, lubelskie, łódzkie i pomorskie. Choć województwa te najczęściej nie są kojarzone z produkcją owczarską, to właśnie w ich obrębie hodowla owiec jest najbardziej rozwinięta i zintensyfikowana. Najmniej owiec hodowanych jest w Opolskiem. Chów i hodowla owiec prowadzone są zwykle w celu mięsnego użytkowania tych zwierząt. Mniejsze znaczenie ma produkcja mleka czy użytkowanie krajobrazowe. Owce są ,,dawcami” cennej wełny, której produkcja nie jest jednak ani opłacalna, ani rozwinięta.